31 Ocak 2011 Pazartesi

Başlık olmak zorunda mı?

Hayatımda bişeyler dönüm noktası olsun istiyorum.Bişeyler değişmeli artık.Senelerdir yapmak isteyipte yapamadıgım seyler gerçekleşmeli,ama bunun için bir adım atmalı hayata yeniden.Gözümü kırpıp Ha gayret ya Allah Bismillah diyerek bir yola girmeli,böyle boş boş, manasız , tek düze olmamalı hiçbirşey.Bana göre olmalı yapmak istediğim şeyler.Ve helal dairesi içinde olmalı, beni günaha sürükleyecek birşeyde olmamalı,ve yapacağım şeyler,atacagım adımlar ilerde kızıma da örnek olmalı,onun maneviyatını da etkilemeli. ama neee..... oo kadar fazla şey uçuşuyor ki aklımda, nerden başlamalı, ne yapmalı bilmiyorum. Bu işlerin çözüm yolu dostlarımla istişare yapmak ,bunu biliyorum.Ama hani ya dost? Gerçekten güvenip samimiyetle beni dinleyecek dost nerede? Galiba ben bu Küçük İstanbul denen yerde yapayalnızım.Hoş bu koca dünyada yapayalnızım yaa.
Liseden sonra okumak isteyipte okumayamadım, daha doğrusu okumak için savaş vermedim, çabuk pes ettim, 3 sene iş hayatı ağır çalışma şartları,ve bu 3 senede insanları hızlandırıLmış bir şekilde tanıma imkanı,küçük çirkin oyunlar vs.. ve sonunda bir güzel izdivaç:)
Hiçbir zaman 21 yaşında evlenmekten pişman olmadım.Çok şükür ki eşim mutlu etti beni,en az annem babam kadar üstüme düştü.Allah razı olsun.Sonra dünya tatlısı bir kızım oldu.Elhamdülillah.Onu kendim yetiştiriyorum ve bundan olağanüstü bir memnuniyet duyuyorum.Çalışan annelerin nelerden mahrum kaldıklarını çok iyi anladım.Ve zaman,su gibi akıp giden, anlayamadan yavaş ve ağır bir şekilde bizi yaşlandıran zaman... Anlamadan kızım 1.5 yaşında oldu bile.
Şimdi başladı işte korkular, nasıllar, nasıl yapmalı, nasıl eğitmeli, nasıl yetiştirmeli, nasıl öğretmeli, nasıl kurtarmalı,nasıl kaybetmemeli,nasıl nasıl nasıl...Ve sonuçta bunların cevaplarının yine kendimde oldugunu buldum.Önce kendim değişmeliydim ki kızıma da örnek olabileyim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.